ALPINE CLUB TRIPOLIS


ΑΡΧΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


 

 

ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΑΙΝΤΙΝΗ

 

 

Απόγευμα Πέμπτης.. ύστερα από τη δουλειά.. Τι να κάνουμε; Πάλι τα ίδια; Αερολογίες σε φουμαρισμένες καφετέριες; Καναπές και τηλεόραση με τις ώρες σαν χάνοι; Μμμμ. … Ε δεν    πάμε μία βόλτα στον Αι-ντίνη; Κοντινό βουνό στην Τρίπολη…δίχως ιδιαίτερες δυσκολίες και μέσα στα χρονικά πλαίσια ενός απογεύματος…

Έτσι και έγινε λοιπόν…ανεβήκαμε απογευματάκι στην κορυφή για να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα και να νιώσουμε τα πρώτα φθινοπωρινά βουνίσια κρύα. Και κατάβαση; Με φακούς…

Τελικά όσες φορές και να πας σε ένα βουνό, ανακαλύπτεις και άλλη μία όψη του…άσε που είχα ξεχάσει πόσο πλούσιος είναι ο έναστρος ουρανός…

 

 


 

 

11-14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008  ΟΛΥΜΠΟΣ - ΜΥΤΙΚΑΣ 2917 m.

 

  Χειμερινός Όλυμπος τον Απρίλιο? Και εμείς αυτό αναρωτηθήκαμε όταν πήραμε την τελική απόφαση να πάμε σε αυτήν την ημερομηνία, μιας και τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν προκύψει διάφοροι περιοριστικοί παράγοντες. Όταν όμως διασχίζεις πλαγιές με χιόνι, κινείσαι με παράλληλη σχοινοσυντροφιά, χρησιμοποιείς κραμπόν και πιολέ για την προώθησή σου, βράζεις χιόνι για νερό και φαγητό τότε μάλλον πρόκειται για χειμερινό βουνό.

  Η προώθηση βέβαια στο βουνό ήταν σχετικά γρήγορη αφού τα χιόνια στο βουνό δεν κατέβαιναν κάτω από το όριο της θέσης «Πετρόστρουγκα». Επομένως μία άκρως χειμερινή επίσκεψη στο βουνό στην καρδιά του χειμώνα υποδηλώνει την ουτοπία μίας συνολικής εξόρμησης στο βουνό σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο. Απολαύσαμε το βουνό σε όλο του το μεγαλείο καθώς ο καιρός ήταν με το μέρος μας.

  Ξεκινήσαμε το μεσημέρι της Παρασκευής από Τρίπολη για Λιτόχωρο. Εκεί συναντήσαμε τον Νίκο Χατζή με την παρέα του. Διανυκτερεύσαμε σε ένα καταφύγιο με το όνομα Summit Zero στην παραλία τις Γρίτσας.

  Την επόμενη το πρωί προωθηθήκαμε με τα αυτοκίνητα στη θέση «διασταύρωση»  από όπου και πήραμε το μονοπάτι. Στην Πετρόστρουγκα χτίζεται ένα νέο καταφύγιο. Εκεί καθίσαμε για αρκετή ώρα, για κολατσιό και ξάπλα κάτω από τον ζεστό ήλιο, παρέα με τη θέα στο βουνό.

   Η συνέχεια ήταν κάπως διαφορετική. Κατά την ανάβαση υπήρχαν πλαγιές με συσσωρευμένο χιόνι. Ο Νίκος περνούσε μπροστά για να ανοίγει βήματα, μία δύσκολη διαδικασία αφού σε κάθε βήμα έμπαινε μέσα.. Περνούσαμε ένας ένας για λόγους ασφαλείας. Η διαδικασία αυτή μας καθυστέρησε αρκετά. Στην κορυφογραμμή του Λαιμού, στο πέρασμα του Γιόσου και μέχρι το καταφύγιο Γ. Αποστολίδης είχαμε να αντιμετωπίσουμε τον έντονο αέρα. Στο τελευταίο φτάσαμε με το νύχτωμα και διανυκτερεύσαμε στην τζαμαρία. Ευτυχώς υπήρχαν κουβέρτες σε μαύρες σακούλες τις οποίες και στρώσαμε πριν από τα κάριματ για έξτρα προστασία.  Μετά από εμάς ήρθε και μία παρέα από τη Θεσσαλονίκη. Το βράδυ πέρασε γρήγορα με εμάς να λιώνουμε χιόνι για νερό και μαγείρεμα.

  Το λυκαυγές μας βρήκε να ετοιμάζουμε τον εξοπλισμό μας για την κορυφή. Με την τεχνική της παράλληλης σχοινοσυντροφιάς και με τον Νίκο να ανοίγει βήματα μπροστά προωθηθήκαμε προς τη βάση του Μύτικα και από εκεί στην κορυφή. Ο καιρός ήταν άψογος και απολαύσαμε την ανάβαση και την θέα

  Το κατέβασμα ήταν προσεκτικό, σταθερό και σχετικά γρήγορο καθώς εγκυμονούσε ο κίνδυνος να φύγει η χιονισμένη πλαγιά και εμείς μαζί της. Επιστρέψαμε στο καταφύγιο για ξεκούραση και χαλάρωση κάτω από τον Ήλιο. Κατεβήκαμε από το «Ανάθεμα» για να κερδίσουμε χρόνο. Η κατάβαση περιλάμβανε μεταξύ άλλων και «κολοσκί».

  Φτάσαμε στα αυτοκίνητα με το νύχτωμα. Το βράδυ διανυκτερεύσαμε στο Λιτόχωρο και την επόμενη μέρα επιστρέψαμε στα σπίτια μας αφήνοντας τον Όλυμπο ως μία ακόμη ορειβατική περιπέτεια.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΟΛΥΜΠΟ.

 


 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2008. ΟΡΟΣ ΑΡΑΧΝΑΙΟ 1197m.

 

      Το Αραχναίο Όρος βρίσκεται στο νομό Αργολίδος. Αφού φτάσουμε στο Ναύπλιο ακολουθούμε το δρόμο προς Λυγουριό. Μετά το χωριό Αρκαδικό στρίβουμε αριστερά προς το χωριό Αγ. Δημήτριος. Στην έξοδο από το χωριό αυτό ξεκινάει χωματόδρομος για το βουνό. Αυτός ήταν ο δρόμος που ακολουθήσαμε εμείς για να προσεγγίσουμε το βουνό και η πορεία που θα περιγράψουμε, αυτή που εμείς ακολουθήσαμε. Κατά μήκος του προαναφερθέντος χωματόδρομου εκτείνεται ένα δίκτυο από κολόνες της ΔΕΗ. Τον ακολουθούμε ως ένα σημείο όπου ένας άλλος χωματόδρομος στρίβει αριστερά και υπάρχει μία ένδειξη ενός κόκκινου βέλους. Δεν γνωρίζουμε το βουνό, οπότε και σύντομα αφήνουμε τον χωματόδρομο χαράσσοντας τη δική μας πορεία πάνω στο βουνό.

     Σύντομα ακολουθούμε πετρώδες μονοπάτι το οποίο δεν είναι σηματοδοτημένο κατά μήκος αλλά μας οδηγεί στην κορυφή σε περίπου τρεις ώρες. Πρόκειται για 1000 μέτρα υψομετρικής διαφοράς. Το βουνό έχει αρκετά πουρνάρια ενώ μία παλιά φωτιά έχει αφήσει τα σημάδια της. Σε ορισμένα σημεία λοξοδρομούμε αλλά τελικά ξαναβρίσκουμε την πορεία μας μέσα από το διάσελο, πριν την κορυφή.

    Ο καιρός είναι πολύ καλός και η θέα από την κορυφή προς τον Αργολικό κόλπο μας ανταμείβει. Στην κορυφή βέβαια έρχεται και πολύ παλιός χωματόδρομος από την άλλη πλευρά του βουνού, μία ανάβαση που σίγουρα είναι πιο εύκολη από τη διαδρομή που ακολουθήσαμε εμείς.

      Στην κατάβαση αλλάξαμε λίγο την πορεία που είχαμε αρχικά ακολουθήσει. Όταν φτάσαμε σε ένα αρκετά χαμηλό επίπεδο ακολουθήσαμε το τέλος του χωματόδρομου που είχαμε αρχικά αφήσει.

      Έτσι μετά από συνολικά 5:30 ώρες πορείας φτάσαμε στο αυτοκίνητο.

      ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ : Για πιο εύκολη προσέγγιση του βουνού από το χωριό Αγ. Δημήτριος μπορείτε αφού στρίψετε από τον χωματόδρομο με τις κολόνες να ακολουθήσετε τον άλλο ως το τέλος του, όπου υπάρχει και ένα κόκκινο σημάδι.

 


 

 
 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΣΑΒΒΑΤΟ 15-16 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2008. ΖΗΡΕΙΑ 2376 m. ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΣΗ ΣΕ ΑΝΤΙΣΚΗΝΟ

 

      Η Παρασκευή ήταν μία υπέροχη μέρα για ταξίδι. Ξεκινήσαμε από την Τρίπολη το μεσημεράκι. Ύστερα από μία μίνι ταλαιπωρία στο κέντρο της πόλης εξαιτίας της κίνησης, βγήκαμε στην εθνική οδό στο ρεύμα προς Κόρινθο. Από την Κόρινθο ακολουθήσαμε την υποτιθέμενη εθνική οδό των Πατρών και από το Ξυλόκαστρο ανηφορίσαμε για τα Άνω Τρίκαλα Κορινθίας και το οροπέδιο της Ζήρειας. Απέναντί μας ( κατά μήκος του δρόμου από την Κόρινθο και μετά ) διακρίνονταν πεντακάθαρα οι ορεινοί όγκοι της Στερεάς Ελλάδας, με κυρίαρχο αυτόν του Παρνασσού.

      Στο οροπέδιο της Ζήρειας δεν υπήρχε πολύς κόσμος την ώρα που φτάσαμε καθώς κόντευε απόγευμα. Το σαλέ ήταν ανοιχτό, όπως επίσης και το μίνι χιονοδρομικό κέντρο, με τους τελευταίους επισκέπτες να απολαμβάνουν τις διάφορες υπηρεσίες του. Άλλωστε η ώρα ήταν σχεδόν 16:00 το απόγευμα και το σαλέ θα έμενε ανοιχτό ως τις 17:00. Το βουνό ήταν ανοιχτό από θέμα καιρού, όπως και τα γύρω τοπία.

      Ντυθήκαμε, ετοιμάσαμε τα σακίδια και ξεκινήσαμε για το καταφύγιο του ΕΟΣ Κορίνθου. Το καταφύγιο ήταν κλειστό. Σκοπός μας άλλωστε ήταν η διαβίωση στη φύση. Όταν φτάσαμε στο καταφύγιο πιάσαμε δουλειά. Δημιουργήσαμε τον κατάλληλο χώρο για το αντίσκηνο, το ανοίξαμε και το σταθεροποιήσαμε με τη βοήθεια του χιονιού. Σειρά είχε η τακτοποίηση του εξοπλισμού μας στο αντίσκηνο ενώ λίγο αργότερα μαζέψαμε χιόνι για να το λιώσουμε για τις ανάγκες κυρίως του μαγειρέματος.

      Το μαγείρεμα έγινε μέσα στο αντίσκηνο καθώς η θερμοκρασία ήταν αρκετά χαμηλή. Δεν είχαμε πολύ αέρα. Κατά τη διάρκεια της νύχτας χιόνισε λίγο αλλά το πρωί το βουνό ήταν ανοιχτό. Στο βόρειο ορίζοντα όμως παρατηρούσαμε το αναμενόμενο κύμα κακοκαιρίας.

      Ύστερα από το απαραίτητο τσάι για να ζεσταθούμε, ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε προς το βουνό. Δεν είχαμε καλή ποιότητα χιονιού. Σε όλη την διαδρομή που διανύσαμε το χιόνι ήταν βαθύ. Επίσης, σε πολλά σημεία υπήρχαν δύο στρώματα χιονιού. Πούδρα από πάνω και παγωμένο χιόνι από κάτω.. Γρήγορα ο καιρός μας έκλεισε. Αποτέλεσμα ήταν να γυρίσουμε πίσω. Δεν φτάσαμε δηλαδή ως την κορυφή του βουνού.

      Στην επιστροφή μαζέψαμε το αντίσκηνο και όπου φύγει, φύγει. Στο οροπέδιο της Ζήρειας υπήρχε πολύ ομίχλη. Χάρη όμως στο GPS φτάσαμε, άμεσα και γρήγορα, ακριβώς στο αυτοκίνητο.

      Στην Τρίπολη επιστρέψαμε πριν καταλάβει την Πελοπόννησο ολοκληρωτικά, το κύμα κακοκαιρίας.

      Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν άλλη μία περιπέτεια ολοκληρώθηκε.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΖΗΡΕΙΑ


 

                   
ΚΥΡΙΑΚΗ  13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2008.  ΤΖΕΛΑΤΗ  ΥΨΟΜΕΤΡΟ 1868 Μ. 

 

     Αυτή η Κυριακή ήταν μία ομιχλώδης και με πολύ πάγο μέρα για το οροπέδιο της Τρίπολης. Ξεκινήσαμε στις 11 το πρωί από την Τρίπολη για το χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου. Επικρατούσε ακόμη ομίχλη στη Μαντινεία. Μετά το χωριό Κάψια όμως το τοπίο ήταν καθαρό. Ανηφορίσαμε στο χιονοδρομικό κέντρο και συνεχίσαμε το δρόμο προς Βυτίνα. Μετά από  μερικές κατηφορικές στροφές φτάσαμε στο οροπέδιο Ρούχοι.

   Αν και τόσο κοντά στην Τρίπολη, δεν είχαμε περπατήσει ξανά σε αυτή τη διαδρομή. Για το λόγο αυτό είχαμε εφοδιαστεί με χάρτη και GPS.

Η διαδρομή περιλάμβανε στην αρχή της περπάτημα σε χωματόδρομο. Μπορούσες όμως εύκολα να μπερδευτείς εξαιτίας των πολλών διασταυρώσεων του χωματόδρομου τον οποίο ακολουθήσαμε, με άλλους χωματόδρομους. Από ένα σημείο και μετά υπάρχει κίτρινη σήμανση αλλά χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή γιατί η ίδια σήμανση αφορά και άλλες πορείες. Μία από αυτές (που αποτελεί και την τελευταία διασταύρωση) συνεχίζει αριστερά για την κορυφή Βουρβούλα ενώ λίγο δεξιότερα συνεχίζει ο χωματόδρομος για την Τζελάτη.

    Μετά το τέλος του χωματόδρομου η πορεία είναι ανηφορική μέσα από χαράδρα. Η κίτρινη σήμανση οδηγεί ως την κορυφογραμμή.

Με οδηγό τα σήματα και το χάρτη φτάσαμε ως την κορυφογραμμή. Μέσα στο δάσος χαράξαμε δική μας πορεία εξαιτίας ενός μίγματος από πεσμένα δέντρα, βλάστησης και πάγου.

   Από την κορυφογραμμή ως την κορυφή είναι περίπου 30- 40 λεπτά περπάτημα. Η πορεία είναι ομαλή και σταδιακά ανηφορική.

Στην προκειμένη περίπτωση οι προκορφές της Τζελάτης ήταν αρκετά χιονισμένες ενώ η ίδια,  στην κορυφή της δεν είχε ίχνος χιονιού. Στην κορυφή υπάρχει ένα αυτοσχέδιο πυροφυλάκιο. από εκεί παρατηρείς στην κυριολεξία όλη την Αρκαδία. Ουσιαστικά βρίσκεσαι στον πυρήνα της Αρκαδίας.

  Η επιστροφή έγινε από τα ίδια. Χρειάστηκε ιδιαίτερη προσοχή σε ορισμένα σημεία για να μη χαθούμε εξαιτίας της ομοιογένειας του τοπίου.

Ο συνολικός χρόνος πορείας ήταν 4 ώρες και 15 λεπτά.

 

 



ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

     Copyright© 2006 - 2018 Alpine Club Tripolis.All rights reserved.
 Τελευταία αναβάθμιση: 04 / 01 / 2018.Όροι Χρήσης