ALPINE CLUB TRIPOLIS

 


ΔΕΙΤΕ  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ELBRUS 5642 m.

   

                                                                                                  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ  ELBRUS 5642 m.

 


 

 

ΑΝΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ELBRUS 5642 m.

 

 

       Οι ορειβάτες ανά τον κόσμο διαφωνούν για την ψηλότερη κορφή της Ευρώπης. Μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι το  Mont Blanc άλλοι πιστεύουν ότι είναι το Elbrus. Εμείς έχοντας ανέβει στο Mont Blanc αποφασίσαμε φέτος να ανέβουμε και στο Elbrus μιας και στα διεθνή ορειβατικά sites το τελευταίο ανήκει στις επτά ψηλότερες κορφές των ηπείρων.

       Παρακάτω δεν θα σας διηγηθούμε ένα παραμύθι που ξεκινά με το γνωστό κλισέ «μια φορά και έναν καιρό» αλλά θα σας παρουσιάσουμε τα πραγματικά γεγονότα που βιώσαμε στο βουνό.

       Αρχικά εξασφαλίσαμε την συμμετοχή μας στην αποστολή υψηλού βουνού που οργάνωσε το Base Camp του Παναγιώτη Κοτρωνάρου με στόχο την κορφή Elbrus 5642μ. του Καυκάσου. Το Base Camp είχε αναλάβει όλες τις απαιτήσεις του ταξιδιού που αυτό περιλαμβάνει τα εισιτήρια, τις βίζες, τη διαμονή στις πόλεις και στα καταφύγια και τους ρώσους οδηγούς που θα μας συνόδευαν.  

       Το ταξίδι μας ξεκίνησε από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στις 13:40 μ.μ. με προορισμό την Μόσχα με πτήση της Aeroflot. Στις 18:00 βρισκόμασταν στην πρωτεύουσα της Ρωσίας. Εκεί μας περίμενε λεωφορείο το οποίο μας μετέφερε στο ξενοδοχείο Izmailovo, το κέντρο των ξενοδοχειακών συγκροτημάτων στους Ολυμπιακούς αγώνες της Μόσχας.

       Το επόμενο πρωινό με άλλη πτήση ξεκινήσαμε για το Mineralnye Vody. Ύστερα από ταξίδι τριών ωρών προσγειωθήκαμε εκεί. Από το Mineralnye Vody  συνεχίσαμε οδικώς με λεωφορείο μέχρι το Treskol και την κοιλάδα Baksan Valley πλησιάζοντας στον Καύκασο. Τα μέτρα ασφαλείας των Ρώσων έκαναν την παρουσία τους  τόσο έντονη  στα αεροδρόμια και καθοδόν που έδειχνε υπερβολή. Να σας τονίσουμε όμως ότι κατευθυνόμαστε προς Τσετσενία και Γεωργία.

       Παρατηρούμε το τοπίο να μετατρέπετε σταδιακά από κάμπο σε ορεινό τοπίο. Καθώς διασχίζουμε διάφορα χωριά ξετυλίγετε μπροστά μας η φτώχεια και η εγκατάλειψη. Μια χώρα που καταρρέει. Χωριά με τεράστια κτίρια και άνθρωποι να μένουν ο ένας πάνω στον άλλον. Παλιότερα για όλα φρόντιζε το καθεστώς. Τώρα όμως με την πτώση  του κομουνισμού, η άμεση ελευθερία έδωσε αντίθετα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Είμαστε στη χώρα του «Lada» με ότι αυτό σημαίνει. Η ώρα περνά και φτάνουμε στον προορισμό μας, στο ξενοδοχείο Ιτκολ που βρίσκεται στα 2000μ.

       Την επόμενη μέρα ανεβαίνουμε με τελεφερίκ στα 3050μ. και περπατάμε με πολύ αργό ρυθμό μέχρι την κορφή του Mt Cheget 3461m. για να εγκλιματιστούμε. Ο καιρός είναι καλός, βλέπουμε το Elbrus  και οι Ρώσοι οδηγοί μας δείχνουν την πορεία της ανάβασης που θα ακολουθήσουμε τις επόμενες μέρες. Γύρω μας αμέτρητες κορφές δηλώνουν την παρουσία τους με πιο εντυπωσιακό το seven που έχει πάρει το όνομά του από έναν παγετώνα με το σχήμα αυτό. Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

       Το πρωινό της άλλης μέρας μας βρίσκει να ανεβαίνουμε με τα τελεφερίκ από τα 2000μ. μέχρι τα 3750μ. στο καταφύγια Gara-bashi ή κοινώς «βαρέλες». Δεν διανυκτερεύουμε εκεί όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί αλλά περπατάμε για το καταφύγια Priyut Hut στα 4200 μ. Το γεγονός αυτό είναι δυσμενές για τα μέλη της ομάδας για λόγους εγκλιματισμού. Ξεκινάμε το περπάτημα με άσχημες καιρικές συνθήκες. Ανεβαίνουμε με χιονοθύελλα στοιχισμένοι σε δύο σειρές. Είμαστε 24 άτομα και 3 Ρώσοι οδηγοί. Ο καιρός αγριεύει όλο και περισσότερο και το βουνό τρέμει από τις αστραπές και τους κεραυνούς.. Όλοι ανησυχούν και οι Ρώσοι οδηγοί αλλάζουν τακτική ανάβασης. Ο ρυθμός ανάβασης γίνεται πιο γρήγορος ως το καταφύγιο, δίχως στάσεις, για λόγους ασφαλείας καθώς μαζί μας έχουμε μεταλλικά αντικείμενα όπως πιολέ, μπατόν κλπ. Φτάνοντας στο καταφύγιο τακτοποιούμαστε στα δωμάτια, ένα για τέσσερα άτομα. Τρώμε ένα δυναμωτικό γεύμα και περνάμε το υπόλοιπο της ημέρας σχεδιάζοντας την ανάβαση και λέγοντας ορειβατικές ιστορίες. Γνωρίζουμε ήδη ορισμένα από τα μέλη της ομάδας μιας και έχουμε συναντηθεί ξανά σε άλλες αποστολές υψηλού βουνού.

       Το πρωί μας επιφυλάσσει μια υπέροχη μέρα. Το βουνό έχει ανοίξει και το θαυμάζουμε. Ξεκινάμε την προγραμματισμένη ανάβαση εγκλιματισμού μέχρι τα βράχια Pastukhof Rocks 4700 μ. Γινόμαστε πολλές ομάδες. Κάποιοι βιάζονται. Όμως το βουνό δεν συγχωρεί. Θέλει σύνεση και υπομονή. Ο κανόνας λέει «ο ορειβάτης για να φτάσει ψηλά πρέπει να ανέβει αργά». Πράγματι ο ρυθμός μας είναι σπαστικά αργός με αρκετές στάσεις. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πέντε έξι από εμάς να φτάσουμε μέχρι τα 5000μ. ξεπερνώντας τα βράχια Pastukhof Rocks 4700 μ. κάνοντας έτσι καλύτερο εγκλιματισμό. Ακολουθεί μια αργή κατάβαση μέχρι το καταφύγιο όπου και διανυκτερεύουμε. Οι Ρώσοι επιμένουν πως την επόμενη μέρα θα έπρεπε να κατέβουμε κάτω στο χωρίο για ξεκούραση. Άλλωστε έχουμε πάρει υψόμετρο. Την επομένη λοιπόν πάλι κάτω στο ξενοδοχείο για ξεκούραση.

       Ύστερα από ένα γερό βραδινό φαγοπότι, την επόμενη μέρα ανεβαίνουμε ξανά στο Priyut Hut όπου και διανυκτερεύουμε για την τελική ανάβαση.  

       Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας ετοιμαζόμαστε για την ανάβαση. Έχουμε χωριστεί σε δύο ομάδες. Η μία αποτελούμενη από 5 άτομα με επικεφαλής τον Π. Κοτρωνάρο ξεκινά στις 2:00 π.μ. από το καταφύγιο. Οι υπόλοιποι με τους ρώσους οδηγούς ξεκινάμε στις 4:00 π.μ. για να προωθηθούμε με ρατράκ λίγο πιο κάτω από τα βράχια Pastukhof Rocks 4700 μ.  Από εκεί ανεβαίνουμε με πρώτο στόχο την τραβέρσα. Έχει αρχίσει να ξημερώνει και φοράμε τα γυαλιά μας αφού η ακτινοβολία του ήλιου είναι έντονη. Διασχίζουμε την τραβέρσα και ακολουθούμε το διάσελο όπου στο τέρμα του γίνεται στάση για νερό κλπ. Είμαστε ανάμεσα στις δύο κορφές του Elbrus. Η ανάβαση από εδώ και πέρα είναι απότομη. Κρατάμε τα πιολέ μας για ασφάλεια. Πλησιάζουμε στην κορφή. Πριν από αυτή  υπάρχει ένα πλατώ που πρέπει να διασχίσουμε. Δέκα λεπτά απομένουν και βρισκόμαστε στην κορφή της Ευρώπης. ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ! Βγάζουμε φωτογραφίες και θαυμάζουμε τις γύρω επιβλητικές κορφές. Στην κορφή  υπάρχει μία αφιέρωση στους Ρώσους πεσόντες κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όταν χρειάστηκε να ανακαταλάβουν την κορφή από τους Ναζί κατεβάζοντας τη Χιτλερική σημαία. Τοποθετώ και εγώ μια εικόνα του Αϊ-Λια προστάτη των ορειβατών στο μνημείο. Είναι 21 Ιουλίου 2005.

       Αρχίζουμε ένας ένας την κατάβαση, πολύωρη και κοπιαστική, αλλά με μεγάλη ικανοποίηση.  Την επόμενη φεύγουμε για κάτω. Η αποστολή τελείωσε. Γυρίζω και κοιτώ μια τελευταία φορά το βουνό. Θέλω να θυμάμαι καλά αυτό που έζησα μαζί με τον αδερφό μου τον Κώστα. Το πανό του συλλόγου Σ.Α.Ο.Ο. ανέβηκε σε άλλη μία μεγάλη κορφή μετά το Mont Blanc. Κατεβαίνοντας φωνάζω «ΠΙΟ ΨΗΛΑ !!»

  

 

 


ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ

   Copyright© 2006 - 2018 Alpine Club Tripolis.All rights reserved.
 Τελευταία αναβάθμιση: 04 / 01 / 2018.Όροι Χρήσης