ΑΡΧΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


 

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2007 ΠΑΡΘΕΝΙΟ ΥΨΟΜΕΤΡΟ 1215 M.

 

    Αναρωτιόμασταν σε ποιο κοντινό βουνό  μπορούσαμε να πάμε εν όψει του καλού καιρού που είχε το Σάββατο. Επιλέξαμε το όρος Παρθένιο το οποίο βρίσκεται ακριβώς πάνω από το ομώνυμο χωριό. Κάτι λιγότερο από μισή ώρα απόσταση από την Τρίπολη και αφήσαμε το αυτοκίνητό μας στο εξωκλήσι της Αγ. Μαρίνας έξω από το χωριό. Δεν υπάρχει σηματοδοτημένη διαδρομή από εκεί. Ξεκινήσαμε την ανάβαση με αρχικό στόχο μία κεραία που βρίσκεται στην κορυφογραμμή. Όμως η πρόσβαση μέχρι αυτές ήταν αρκετά επίπονη καθώς η προδιαγεγραμμένη πορεία μας ήταν λόγκος. Ξεκινήσαμε την ανάβαση από τη μία πλευρά του βουνού αλλά γυρίσαμε πίσω και συνεχίσαμε από την απέναντι πλαγιά. Δυστυχώς όμως τα πράγματα ήταν χειρότερα. Τα πουρνάρια ήταν πολύ πυκνά. Με αρκετή δυσκολία αγγίξαμε ένα επίπεδο όπου η βλάστηση του εδάφους ήταν λιγότερη. Από εκεί συνεχίσαμε πιο άνετα για την κορυφή. Σε αυτήν φτάσαμε ύστερα από 2 ώρες περίπου. Το εκκλησάκι του Πρ. Ηλία ήταν ανοιχτό. Δεν υπάρχει χωματόδρομος ο οποίος να φτάνει ως και το εκκλησάκι.

  Η θέα όπως πάντα εκπληκτική. Ο χιονισμένος Ταΰγετος έλαμπε κάτω από το φως της μέρας. Το ίδιο και ο χιονισμένος Πάρνωνας. Ο Αργολικός κόλπος ξεδιπλωνόταν μπροστά μας στα Ανατολικά. Το Μαίναλο, ο Χελμός, η Ζήρεια συμπλήρωσαν το σκηνικό.

  Στην κατάβαση διαφοροποιήσαμε την πορεία μας. Επιλέξαμε μία λιγότερο δύσκολη (από άποψη βατότητας) πορεία. Βρεθήκαμε σε κάποιες γιδόστρατες οι οποίες μας οδήγησαν άνετα στον κάμπο. Στο τελείωμα περπατήσαμε κατά μήκος κάποιων χωραφιών ως ότου να φτάσουμε στο αυτοκίνητο και γεμίσαμε πολύ λάσπη.

 

 

 


 

 

25-8-07 ΩΣ 1-9-2007. ΔΙΑΣΧΙΣΗ ΝΟΤΙΑΣ ΠΙΝΔΟΥ ( ΑΥΓΟ - ΧΑΤΖΗ - ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ - ΚΑΚΑΡΔΙΤΣΑ -ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ)

 

  Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο σύλλογος ΣΑΟΟ Τρίπολης συνέχισε την καθιερωμένη διάσχιση ορεινών όγκων της Ελλάδας. Φέτος η ομάδα πραγματοποίησε με επιτυχία τη διάσχιση της νότιας Πίνδου. Τα προηγούμενα χρόνια είχαν ολοκληρωθεί οι διασχίσεις της Πελοποννήσου, της Ρούμελης, των Αγράφων, ……

  Το πρωί του Σαββάτου 13 άτομα ξεκινήσαμε από την Τρίπολη με το μικρό μας λεωφορείο. Ο πρώτος τόπος διαμονής μας ήταν το χωριό Ελάτη όπου διανυκτερεύσαμε σε ένα ξενοδοχείο. Το πρωί της Κυριακής το mini bus μας προώθησε λίγο πιο πάνω στο χωριό Βροντερό, απ’ όπου και ξεκίνησε η πρώτη μέρα της διάσχισης. Η πορεία εκτυλίχθηκε σε δασωμένο αρχικά και μη δασωμένο τμήμα της οροσειράς του Αυγού. Η γενική πορεία ήταν Βροντερό-μικρό Αυγό- κορυφή Λουπάτα-θέση Κρυοπηγές για διανυκτέρευση. Αν και είχε πολύ ζέστη ανεβήκαμε στην κορυφή. Αντιμετωπίσαμε ένα μικρό πρόβλημα στην κατάβαση όσον αφορά την επιλογή της καλύτερης διαδρομής κατάβασης. Η κατάβαση ήταν απότομη και επίπονη. Ύστερα από 9 περίπου ώρες πορείας φτάσαμε στη θέση Κρυοπηγές όπου φυσικά υπήρχε πηγή με άφθονο τρεχούμενο κρύο νερό. Διανυκτερεύσαμε σε αντίσκηνα τα οποία μας έφερε με αγροτικό αυτοκίνητο ένας κάτοικος της περιοχής. Μαζί μα τα αντίσκηνα μας έφερε και φαγητό σε μερίδες. Η ημέρα έληξε με χαλάρωση και τραγούδια υπό τη συνοδεία κιθάρας ενώ μείναμε 12 άτομα για να συνεχίσουμε τη διάσχιση καθώς το ένα τραυματίστηκε στο πόδι.

  Τη Δευτέρα συνεχίσαμε τη διάσχιση με γενική κατεύθυνση κορυφή Μαρόσα-κορυφή  Αυγό- χωρίο Νέα Πεύκη. Τα πράγματα τα οποία δεν χρειαζόμασταν για τη διαδρομή τα αφήσαμε σε ένα σημείο αφού ο τυπάκος θα ξαναερχόταν για να τα κατεβάσει στο λεωφορείο. Φυσικά έμεινε εκεί και το τραυματισμένο άτομο. Ο πρώτος μας στόχος προσεγγίστηκε στο περίπου. Ανεβήκαμε στη διπλανή κορυφή της Μαρόσας καθώς η ομάδας έκρινε πώς δεν ήταν εφικτή η ασφαλής ανάβαση της στη βραχώδη και απότομη κορυφή από το σημείο στο οποίο ήμασταν. Κατεβήκαμε προσεκτικά από αυτήν την κορυφή λόγω δυσκολίας κατάβασης και συνεχίσαμε για την κορυφή Αυγό. Ένα κομμάτι της κορυφογραμμής ήταν απότομη ράχη με ασταθές βράχο οπότε και αναγκαστήκαμε να κατέβουμε πιο κάτω και να παρακάμψουμε ουσιαστικά το τμήμα αυτό. Έτσι διασχίσαμε τμήματα με σάρα μέχρι να βγούμε και πάλι στην κορυφογραμμή. Ανεβήκαμε στην κορυφή Αυγό με επιτυχία και χωρίς προβλήματα. Ακολουθούσε όμως μια κοπιαστική κατάβαση 1100μέτρων.  Επειδή το μονοπάτι που έδειχνε ο χάρτης έκανε μεγάλο κύκλο στην κατάβαση, κατεβήκαμε direct. Η ζέστη ήταν επίσης ενοχλητική. Μάλιστα όταν φτάσαμε πλέον στο δασωμένο και βρήκαμε ένα μαύρο λάστιχο που έφερνε νερό στις ποτίστρες για τα πρόβατα αυτό έκαιγε. Το τελευταίο τμήμα της πορείας ήταν σε χωματόδρομο. Ευτυχής κατάληξη ύστερα από 9 περίπου ώρες πορείας για μπύρες και αναψυκτικά στο καφενείο του χωριού.Από το χωριό Νέα Πεύκη το λεωφορείο μας μετέφερε στο χωριό Πολυνέρι όπου και διανυκτερεύσαμε σε αντίσκηνα. Υπήρχε τοπικό καφενείο όπου και έφαγε η ομάδα.

  Η Τρίτη μέρα προβλεπόταν να είναι μία από τις δυσκολότερες μέρες από άποψη δυνάμεων και ψυχικού σθένους. Η γενική κατεύθυνση ήταν Πολυνέρι- ρέμα Χάβος- κορυφή Χατζή- οικισμός Σπίτια. Η πλευρά του βουνού από την οποία ανέβηκε η ομάδα είχε ανάβαση 1100 μέτρων με direct ανάβαση. Η κατάβαση ήταν επίσης 1000μέτρα περίπου. Οι ώρες πορείας ήταν 10.Το λεωφορειάκι περίμενε την ομάδα στη θέση Σπίτια και την κατέβασε στο χωριό Μεσοχώρα. Το μόνο « ατυχές» περιστατικό ήταν ότι δύο άτομα της ομάδας σταμάτησαν για κάποια στιγμή, έχασαν τους προπορευόμενους και κατέβηκαν στη Μεσοχώρα με τα πόδια. Κρύα αναψυκτικά και παγωτά  ήταν η προσωρινή αποθεραπεία. Ακολουθούσε δίωρο ταξίδι με το λεωφορείο για το Δασικό χωριό «Κέδρος» στα Τζουμέρκα. Εκεί φτάσαμε αργά το βράδυ.

  Η Τετάρτη ήταν μία ακόμη απαιτητική μέρα από όλες τις πλευρές. Η γενική πορεία ήταν καταφύγιο (το οποίο δεν λειτουργεί)- μονοπάτι Σταμάτη- οροπέδιο- κορυφή Στρογγούλα- καταφύγιο Πραμάντων. Μαζί μας είχαμε τον οδηγό βουνού Γιάννη Θεοχαρόπουλο ο οποίος μας είπε ότι ήμασταν ο πρώτος σύλλογος που έκανε αυτή τη διαδρομή. Η διαδρομή ήταν σηματοδοτημένη με κόκκινα σημάδια τα οποία όμως προσδιόριζαν την γενική κατεύθυνση της διαδρομής. Η αρχική διαδρομή που θα κάναμε τροποποιήθηκε σε δύο σημεία εξαιτίας της επικινδυνότητας των τμημάτων αυτών αλλά και της κατάστασης της ομάδας. Επίσης σε αυτά τα σημεία θα έπρεπε να ήμασταν προετοιμασμένοι να δεθούμε με σχοινί. Η πορεία ήταν δυναμική με εναλλαγές μονοπατιού, βράχινων τμημάτων, πλαγιών με σάρα. Ανεβήκαμε σχεδόν direct ως την αρχή του μονοπατιού του Σταμάτη. Πρόκειται για ένα καλοχαραγμένο στενό και γραφικό μονοπάτι το οποίο έχει θέα προς την πλευρά του δασικού χωριού. Ψιλοαναριχηθήκαμε σε ένα λούκι για να βγούμε στο οροπέδιο δεξιά από το σχισμένο λιθάρι. Εδώ ήταν το πρώτο σημείο τροποποίησης. Αποφασίσαμε να αφήσουμε το μονοπάτι του Σταμάτη για δύο λόγους. Πρώτον για να δούμε και την άλλη πλευρά του βουνού και δεύτερον επειδή πληροφορηθήκαμε ότι αυτό βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση και ήταν επικίνδυνη η διάσχισή του. Μετά το οροπέδιο έγινε η δεύτερη τροποποίηση της πορείας μας. Αρχικά σκεφτόμασταν να κατεβούμε από το ….. το οποίο όμως λόγω ασταθούς δομής  απαιτούσε καλή ισορροπία, μη ύπαρξη ιλίγγου, εξοικείωση σε κάθετα κομμάτια και «αναρριχητικούς» ελιγμούς. Δεν υπήρχε τίποτα μετά από ένα λάθος βήμα. Έτσι κυκλώσαμε ουσιαστικά το σημείο αυτό. Κατεβήκαμε και διασχίσαμε δύο μεγάλες πλαγιές με σάρα για να βρεθούμε και πάλι στην κορυφογραμμή. Συνεχίσαμε για το διάσελο όπου αριστερά μας βρισκόταν η κορυφή Ρόκα. Είχαμε ακόμη 1,5 περίπου ώρα πορείας ως τη Στρογγούλα δια μέσου κορυφογραμμής. Η κατάβαση δεν ήταν ιδιαίτερα απότομη. Υπήρχε σχετικά καλό μονοπάτι (δεδομένου ότι τις άλλες φορές δεν υπήρχε καν μονοπάτι). Σε ορισμένα βράχινα κομμάτια χρησιμοποιήσαμε και χέρια. Ύστερα από 8 ώρες πορείας με ένα καλό ρυθμό φτάσαμε στο καταφύγιο. Αργότερα ήρθε και μας βρήκε και η γυναίκα του Γιάννη, η Μαρίνα, με τα παιδιά τους. Μας έδειξε φωτογραφίες από τον αγώνα των 80 km στο Mont Blank. H νύχτα ολοκληρώθηκε με λουκάνικα, ψητά παϊδάκια (τα οποία έφερε η Μαρίνα) και τραγούδι μα κιθάρα.

  Την Πέμπτη το πρόγραμμα είχε ανάβαση στην Κακαρδίτσα. Όμως εξαιτίας της κούρασης της ομάδας και των απαιτήσεων της διαδρομής μεταβάλλαμε το πρόγραμμα. Έτσι αρκεστήκαμε σε μια απλή πεζοπορία από το χωριό Ματσούκι ως το χωριό Καλαρρύτες, μέσω της μονής της Βύλιζας. Το περπάτημα είχε διάρκεια περίπου 4 ώρες και ως μεταβατικό στάδιο στόχευε στο να χαλαρώσουν οι μύες μας από τις προηγούμενες πορείες αλλά και να είναι έτοιμοι για την επόμενη πορεία. Στους Καλαρρύτες διανυκτερεύσαμε σε έναν παραδοσιακό ξενώνα.

  Την Παρασκευή ξυπνήσαμε χαράματα και αναχωρήσαμε με το λεωφορείο στις 6 παρά 10 για τη θέση Μπάρο από την οποία θα ξεκινούσε και η πορεία μας. Η γενική κατεύθυνση ήταν Μπάρος- κορυφογραμμή- κορυφή Τσουκαρέλλα- χωριό Χαλίκι. Η πορεία εκτυλίχθηκε σε περίπου 8,30 ώρες. Ήταν μία υπέροχη διαδρομή χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Η ανάβαση προς την κορυφή ήταν ομαλή και το ίδιο εξίσου ήταν και η κατάβαση. Χαρακτηριστικό του βουνού ήταν τα κοπάδια με πολλά πρόβατα. Η ημέρα έληξε με τη μεταφορά μας στο χωριό Ανθούσα όπου και διανυκτερεύσαμε.

  Το Σάββατο ήταν η ημέρα της επιστροφής.

  Οι εμπειρίες που αποκτήσαμε από τη διάσχιση αυτή δεν είναι εφικτό να περιγραφούν όλες και λεπτομερώς. Εκτός όμως από την πολύτιμη ορεινή περιπλάνησή μας γνωρίσαμε μια άλλη Ελλάδα. Μιλήσαμε με ντόπιους, είδαμε και μάθαμε τις τοπικές παραδόσεις που ακόμη καλά κρατούν στην Ήπειρο. Επισκεφτήκαμε χωριά χαμένα και χωμένα μέσα στα βουνά. Κατά αυτό τον τρόπο άλλη μία διάσχιση του συλλόγου ολοκληρώθηκε. Ραντεβού για του χρόνου.

 

 


 

   
 ΣΑΒΒΑΤΟ -
ΚΥΡΙΑΚΗ  07 - 08 ΙΟΥΛΙΟΥ 2007 :ΤΑΥΓΕΤΟΣ  2407 ΜΕΤΡΑ.ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ - ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ - ΚΟΡΥΦΗ ΠΡ. ΗΛΙΑΣ - ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ - ΜΑΓΓΑΝΙΑΡΗΣ

 

Μια ακόμη διαδρομή που είχαμε προγραμματίσει ως ACT ολοκληρώθηκε. Το βράδυ του Σαββάτου διανυκτερεύσαμε σε αντίσκηνα δίπλα από το καταφύγιο του ΕΟΣ Σπάρτης. Το ίδιο βράδυ μια παρέα νεαρών αγοριών και κοριτσιών ανέβηκε στην κορυφή για διανυκτέρευση. «Τελικά οι νέοι πάνε στο βουνό αλλά όχι στους συλλόγους». Αυτό ήταν το συμπέρασμά μας. Την επόμενη μέρα ακολούθησε μία 12ωρη πορεία. Αρχικά περπατήσαμε τη διαδρομή από το καταφύγιο ως τον Αγ. Δημήτριο. Η πηγή σωτηριτσα  είχε νερό. Η καταστροφή που είχε υποστεί η μεταλλική σκάλα σε ένα τμήμα της διαδρομής έχει αποκατασταθεί. Όταν κατεβήκαμε από το μονοπάτι αυτό πήραμε το χωματόδρομο που μας οδήγησε στην αρχή ενός άλλου μονοπατιού για την κορυφή. Ενδιάμεσα υπήρχε πηγή με νερό.

  Το μονοπάτι για την κορυφή είναι σηματοδοτημένο. Μέσα στο δάσος συναντήσαμε διάσπαρτα πολλά μοσχάρια. Ευτυχώς οι ταύροι ασχολούνταν με τη σίτισή τους και περάσαμε μέσα από το κοπάδι τους με άνεση.Η σηματοδότηση χάνεται λίγο πριν την κορυφή. Ο κώνος από την πλευρά αυτή είναι δύσκολος στην ανάβασή του. Το έδαφος είναι ασταθές με σάρα και χρειάζεται μεγάλη προσοχή στην ανάβασή του.Η κατάβαση έγινε από την κλασική διαδρομή. Στο κατέβασμα από τον κώνο συναντήσαμε και ένα ζευγάρι ξένων ορειβατών. Διόλου ασύνηθες για τον Ταΰγετο.Επιστρέψαμε στο καταφύγιο για να μαζέψουμε τα αντίσκηνα και να κατέβουμε στην πηγή του Μαγγανιάρη. Για ακόμη μια άλλη χρονιά αυτή είχε νερό.

 

 

 


 

11-12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2007  ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ 2457 ΜΕΤΡΑ :  ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ - ΓΕΡΟΝΤΟΒΡΑΧΟΣ - ΧΩΡΙΟ ΤΙΘΟΡΕΑ

 

 

  Το διήμερο αυτό περπατήσαμε τη διαδρομή αυτή με το σύλλογο ΣΑΟΟ. Για να μην πολυλογούμε ήταν μια εκπληκτική πορεία. Ταλαιπωρηθήκαμε λίγο το πρωί από τον έντονο αέρα και το κρύο. Χρειάστηκαν μέχρι και γάντια. Μια δυναμική κατάβαση κατέληξε στην ταβέρνα του χωριού και έτσι η ομάδα αποζημιώθηκε αναλόγως.

 

 


 

 

ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ - ΩΛΟΝΟΣ-2223m.  ΣΑΒΒΑΤΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 21 - 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2007    

 

Ερύμανθος. Ένα στερεοελλαδίτικο  βουνό  σε εδάφη Πελοποννήσου. Κρατά ακόμα την παρθενιά του, μακριά από τον πολύ κόσμο και την εισβολή των χωματόδρομων. Μια όαση ηρεμίας και  γλυκιάς απομόνωσης στη βαβούρα της καθημερινότητας. Δεν είναι η πόρτα για τον παράδεισο. Είναι ο παράδεισος.

Το Σάββατο το μεσημέρι αναχωρήσαμε από την Τρίπολη για το Μίχα – Τσαπουρνιά. . Σε περίπου 2,30 ώρες ήμασταν στον προορισμό μας. Δεν υπήρχε ψυχή. Άνθρωπος εδώ, άνθρωπος εκεί, πουθενά άνθρωπος. Μόνο κάτι  σπίτια στέκονταν μοναχικά και συνέβαλαν στο ήρεμο σκηνικό που επικρατούσε. Το απόγευμα κύλησε ήρεμα και ήσυχα. Πριν την νυχτερινή κατάκλιση πήγα και εγώ  για τις ανθρώπινες  ανάγκες μου. Ο Κώστας αστειευόμενος ως συνήθως μου είπε : ‘κοίτα μη σκάσει μύτη κανένα λεωφορείο!’. Ε, που να το φανταζόμασταν ότι λίγα λεπτά αργότερα θα εμφανιζόταν από το πουθενά, σαν το βανάκι του Scoope Doo μες τη νύχτα, ο ΕΟΣ Καλαμάτας με το δικό του μίνι λεωφορείο. Ευχάριστη έκπληξη θα έλεγα.

Όσο για τη συνέχεια? Μια ωραιότατη καταιγίδα ξεσπούσε όλη τη νύχτα και μας απογοήτευσε για την επόμενη μέρα. Όμως η παροιμία λέει « Μη σε γελάσει ο Μάρτης το πρωί και χάσεις την ημέρα» (και ας είναι Απρίλης).

Την επόμενη μέρα ο ΕΟΣ προηγήθηκε. Εμείς κοιμηθήκαμε λιγάκι παραπάνω. Η μέρα ήταν καταπληκτική και σύμφωνα με τα μετεωρολογικά δελτία. Ξεκινήσαμε από το χωματόδρομο. Ο Ωλονός και η Μουγκίλα με τις μεγάλες χιονούρες τους αποτελούσαν το φόντο της εικόνας με το πράσινο δάσος στα πιο χαμηλά. Πιο πάνω ακολουθήσαμε την κόκκινη σηματοδότηση του μονοπατιού μέσα στο δάσος. Στη μιάμιση ώρα βρισκόμασταν στο πρώτο διάσελο που από μακριά έμοιαζε με πράσινο σαμάρι. Απέναντι διακρίναμε την άλλη ομάδα που προηγούνταν.

Συνεχίσαμε, περάσαμε ένα σωλήνα που έβγαζε με πολύ πίεση κρύο νερό με οριζόντια κατεύθυνση, μία πινακίδα που έλεγε « απαγορεύεται το τσάι στη Μουγκίλα» (πιθανόν τέχνασμα των ντόπιων)  και στις 2 ώρες περίπου ήμασταν στην πρώτη πάνω στάνη.

Συνεχίσαμε ανηφορικά την πορεία μας για να συναντήσουμε τις χιονούρες της εποχής αυτής. Άλλες τις παρακάμψαμε και άλλες τις διασχίσαμε. Φτάσαμε στο οροπέδιο και στη δεύτερη στάνη.

Σιγά σιγά αρχίσαμε την ανάβασή μας στον Ωλονό. Πραγματικά 400μ άτσαλου βουνού. Πέτρες, κοτρόνες, βράχια, χόρτα, σάρες, λάσπη συνέθεταν ένα σκηνικό αστάθειας στην πρόσβασή μας για την κορυφή. Φτάνοντας επάνω ο ΕΟΣ Καλαμάτας κατέβαινε. Κάναμε 4:48 ώρες για επάνω.

Μείναμε ελάχιστα στην κορυφή καθώς είχε ήδη σχηματιστεί ένα μαύρο σύννεφο και οι πρώτες σταγόνες άρχιζαν να πέφτουν. Προσεκτικά και με γρήγορο βηματισμό κατεβήκαμε. Στο οροπέδιο έδειχνε πως πάει να βρέξει αλλά μετά έκοψε. Υπήρχαν επικίνδυνα σύννεφα. Ένα από αυτά στεκόταν από πάνω μας.

Μια μικρή στάση για ανασύνταξη, μια μπανάνα στα γρήγορα και όπου φύγει φύγει. Με ιδιαίτερη προσοχή διασχίσαμε τις χιονούρες για άλλη μία φορά. Όσο κατεβαίναμε απομακρυνόμασταν από την κακοκαιρία  και πλησιάζαμε ένα άλλο σκηνικό καλοκαιρίας. Στάση για φαγητό κάναμε στην κάτω στάνη. Στη συνέχεια άλλη μία μικρή στάση στο σωλήνα με πεταχτό νερό για φρεσκάρισμα και επιστροφή από το δάσος.

Συνολικά ( για αναφορικούς λόγους) κάναμε 8 ώρες με αργό ρυθμό

 

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΕΡΥΜΑΝΘΟ


 

 

ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ 18-19/2/2007 - ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ-ΠΟΡΤΕΣ -  ΚΟΡΑΚΑΣ 2495 m. - ΚΟΠΡΙΣΙΕΣ - ΠΡ.  ΗΛΙΑΣ

 

   Το τελευταίο Σαββατοκύριακο των Αποκριών ήμασταν στα Βαρδούσια. Μπορεί το Σάββατο ο καιρός να μην ήταν και τόσο καλός, εμείς δεν πτοηθήκαμε και φύγαμε την Κυριακή για το βουνό. Στο καταφύγιο θα μας περίμενε ο Νίκος Χατζής (Οδηγός Βουνού UIAGM / IFMGA / IVBV) που μας είχε υποσχεθεί ότι θα μας οδηγήσει στη διαδρομή με ασφάλεια.

     Είχαμε εξοπλιστεί με κάθε είδους υλικό. Από τα βασικά (πιολέ, κραμπόν) ως και τεχνικά πιολέ, υλικά αναρρίχησης, σχοινί, κράνη. Την Κυριακή ανεβήκαμε από το χωριό Αθανάσιος Διάκος ως το καταφύγιο. Το χιόνι ως αυτό αν και αρκετό δεν συγκρίνεται με τα περσινά επίπεδα. Πολλοί ορειβάτες μάλιστα είχαν αφήσει τα αυτοκίνητά τους στον Πρ. Ηλία. Δεν σχηματίζονταν οι άλλοτε επικίνδυνες πλαγιές και στη γνωστή σε όλους τραβέρσα διέσχιζες το δρόμο που ήταν και εμφανής (αν και χιονισμένος) μέχρι και λίγο πιο πάνω. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος. Κυρίως υπήρχε ψιλή συννεφιά. Σε κάποια σημεία ψιλοχιόνιζε, σε άλλα συναντούσαμε ομίχλη ενώ ανά διαστήματα έδειχνε να ανοίγει. Δεν υπήρχαν ισχυροί άνεμοι.

     Η Καθαρά Δευτέρα ήταν και η μέρα της ανάβασης. Ξεκινήσαμε το πρωί γύρω τις 7:30πμ με οδηγό το Νίκο και μια ακόμη  σχοινοσυντροφιά συνολικά 6 άτομα. Φορέσαμε εξ αρχής όλα τα υλικά (κραμπόν, πιολέ, κράνος, μποντριέ) ως είθισται άλλοστε. Ο καιρός συνέχιζε να είναι συννεφιασμένος και υπήρχε αρκετή ομίχλη κατά τη διάρκεια της ανάβασης. Ανεβήκαμε από την κλασική διαδρομή για να βγούμε λίγο δεξιότερα από τη θέση λούκι του αετού. Δυστυχώς το φρέσκο χιόνι που είχε πέσει δεν ήταν παγωμένο με δύο αποτελέσματα. Πρώτον να είναι πιο κοπιαστική η ανάβαση αφού σε κάθε βήμα το πόδι έμπαινε μέσα. Δεύτερον και κυριότερο υπήρχε κίνδυνος χιονοστιβάδας γιατί είχε δημιουργηθεί ένα φρέσκο στρώμα χιονιού πάνω από το παγωμένο. Έτσι πήραμε και τα κατάλληλα μέτρα ασφάλειας.

     Στα πρώτα βράχια δεθήκαμε σε σχοινοσυντροφιά. Ως το λούκι του αετού το χιόνι ήταν τόσο πολύ που έμπαινες σχεδόν ως το γόνατο σε ορισμένα σημεία, ενώ σε κάποια άλλα χρειαζόταν πολύ καλό κραμποναζ . Για να περάσουμε ένα βράχινο κομμάτι στο λούκι του αετού  ο Νίκος προωθήθηκε για να μας ασφαλίσει. Στο Μέγα Κάμπο κάναμε και την πρώτη μας στάση. Υπήρχε πολύ ομίχλη. Μόνο ανά κάποια διαστήματα ο καιρός άνοιγε και είχαμε εικόνα του γύρω τοπίου. Πάντα δεμένοι φτάσαμε στην κορυφή. Ήμασταν η μοναδική ομάδα που έκανε κορφή το τριήμερο της αποκριάς. Ο καιρός άνοιξε για ένα διάστημα και είχαμε πανοραμική θέα.

    Ακολουθήσαμε τη διαδρομή προς κοπρισιές. Επειδή υπήρχε πάλι κίνδυνος για χιονοστιβάδα λάβαμε και τα ανάλογα μέτρα. Το χιόνι κατεβαίνοντας από την πλαγιά ήταν πολύ. Σε κάθε βήμα έμπαινες μέσα με αποτέλεσμα να καθυστερεί περισσότερο η κατάβαση. Η έξοδος μας από τις κοπρισιές έγινε από το λούκι. Κάνοντας δύο συνεχόμενα ραπέλ 120 μέτρων συνολικά. Το ένα στο βράχο και το άλλο στο χιόνι με αλουμινογωνιες.

      Συνεχίσαμε την κατάβαση σε πλαγιές με συσσωρευμένο χιόνι. Όταν πλέον φτάσαμε στο μονοπάτι που οδηγεί στον Πρ. Ηλία βγάλαμε τα υλικά. Συνεχίσαμε την πορεία ως εκεί. Ήταν απόγευμα πλέον.

      Ο Συνολικός χρόνος που κάναμε ήταν 9 ώρες. Η διαδρομή αυτή απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία χειμερινού βουνού και αναρρίχησης.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΡΔΟΥΣΙΑ


 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 04 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2007 - ΜΑΙΝΑΛΟ - ΚΟΥΛΟΥΝΔΡΟΥ 1625 ΜΕΤΡΑ

 

    Πως μια κυριακάτικη προγραμματισμένη προπόνηση  μετατράπηκε σε μία αιφνιδιαστική χειμερινή πεζοπορία ?

 Ξεκινήσαμε την προπόνησή μας από το χωριό Ροεινό με τα αθλητικά μας παπούτσια και με ελαφρύ ντύσιμο. Στο βουνό δεν υπήρχε ίχνος χιονιού ή λάσπης.  Όταν φτάσαμε στην Αϊντινόλακκα οι πρώτες νιφάδες χιονιού άρχισαν να πέφτουν. Η χιονόπτωση πύκνωνε καθώς η ώρα περνούσε και  ανηφορίζαμε για την Κουλουνδρού. Σύντομα το τοπίο άλλαξε όψη. Φτάνοντας στην κορφή η ορατότητα ήταν μικρή. Κατηφορίζοντας για το χωριό το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα με ύψος 3 έως 5 πόντους.

 


 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 21 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2007 - ΧΕΛΜΟΣ -ΨΗΛΗ ΚΟΡΦΗ 2355 ΜΕΤΡΑ

 

     Την περασμένη Κυριακή το ACT ήταν στο Χελμό. Τις προηγούμενες μέρες αναρωτιόμασταν αν θα είχε χιόνι και αν θα χρειαζόμασταν χειμερινό εξοπλισμό. Τελικά όχι απλώς τον πήραμε κοντά μας αλλά τον χρησιμοποιήσαμε κιόλας. Φυσικά ύστερα από τα τερτίπια του καιρού δεν υπήρχαν ποσότητες χιονιού ώστε να λειτουργεί το χιονοδρομικό κέντρο. Το χιόνι ήταν παγωμένο, αν και σχετικά λίγο σε σχέση με άλλες χρονιές . Το πρωί η Στύγα, το Αυγό και οι γύρω πλαγιές ήταν ένα συνονθύλευμα από πέτρες και πάγο. Η πίστα της Στύγας από το ύψος του καταφυγίου και πάνω ήταν παγωμένη και κατάλευκη. Η ανάβαση από εκεί ήταν αδύνατη χωρίς κραμπόν. Το βουνό από το επίπεδο του τηλεσκοπίου και μετά είχε χιόνι εκτός από ένα τμήμα του χωματόδρομου. Από εκεί και μετά το χιόνι ήταν παγωμένο ως την κορυφή, σχεδόν σε όλο το τμήμα που διασχίσαμε. Στην κορυφή ο αέρας ήταν δυνατός. Η θέα βέβαια μας αντάμειψε καθώς η ορατότητα έφτανε ως το τέλος του ορίζοντα.

     Στην επιστροφή συναντήσαμε ένα νεκρό χιονοδρομικό κέντρο. Ο ελάχιστος κόσμος που υπήρχε ανέβαινε με τα καρεκλάκια στο βουνό για βόλτα. Μια διαφορετική χειμερινή άποψη του βουνού που σπάνια έχουμε συναντήσει ως τώρα.

 

 

 



ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

  Copyright© 2006 - 2018 Alpine Club Tripolis.All rights reserved.
 Τελευταία αναβάθμιση: 04 / 01 / 2018.Όροι Χρήσης